Hohlov Nikolao
«La tajdo»

Kaj portas tra l' mondo la vent' iberia

La rozajn girlandojn de l' fil' Barcelona

Al bordoj Usonaj, al Nordo glacia,

Al stepoj Taŭridaj, al lando Nippona.

Kaj spiras aromojn tra l’ tuta Homujo

La strofoj, abundaj de l’ amo kreanta,

Kaj ĉie reenas al ĝi – haleluja!

De l’ gento tutmonda, en lingv' Esperanta.

Morgaŭ vi alvenos pompe, por ŝin preni

Kaj en la falsa digno gvidi al altar',

Kaj per abomena via kis' veneni

Delikatan buŝon – fonton de l’ nektar' …

Morgaŭ oni poze, kun nobelaj gestoj,

Vin gratulos, flatos burĝe kaj sen fin',

El la sinjorinoj en dekoltaj vestoj

Multaj nur envios, tre envios ŝin …

Longe mi rigardis vian invitilon

Sur papero silka, kun orita rand',

Kiu arlekene fanfaronan brilon

Disreklamis kun la parvenua frand'.

Sed mi ĝin amare ĵetis en kamenon,

Kun kompat' al ŝia estingita kor',

Kaj al vi emfaze sendis fi-malbenon:

Kelkajn virajn vortojn, galajn, tra stertor'.

Nur semajno pasis, kiam en la tremo

Ŝi min ĉirkaŭprenis, kun infana lisp',

Dum volupta ardo, kvazaŭ diademo

Kronis sian kapon supra hara krisp'.

Ho, ŝi estis dolĉo kaj fandita belo,

Kiam sinforgese dronis en la ĝu'

La