Hohlov Nikolao
«La tajdo»

Nekonataj, sennomaj oferoj

Al la blinda, despota teroro.

Per fluetoj la sango martira

Kolorigis la tonojn pavimajn

Dum viciĝis en kurba spaliro

Bajonetoj, serĉantaj viktimojn.

Kaj okazis la murdo plej bruta:

La vunditojn trapikis la ŝtalo,

Kaj post unu freneza minuto

Venis kruda, ĉesiga finalo …

Kaj ankoraŭ post unu momento

Ĉion regis kadavra silento,

Nur ŝiritan kantadon kun pento

Ĉiam portis de ie la vento …

Sur via broĉo diamanto brilis,

Refrakte semis lumon de la bal'

Kaj en nuanco spektra ĵus similis

Intense-flaman ruĝon de l’ koral'.

Jam pensis mi. ke sangas la juvelo,

Ke agoni' de l’ morto kaptis ĝin –

Sed pasis vi – la nimba karuselo

Reludis gamon de la ilumin'.

Simile al la sparka diamanto

Sub amradioj brilas la poet'

Kaj spektre ŝanĝas sin en rima kanto:

Jen sangas li pro rifuzita pet',

Jen li rikoltas laŭrojn de l’ amanto,

Por lumajn vortojn plekti en sonet'.

Dum la nokto daŭras monotone,

Min ĉirkaŭas bruoj kaj vizioj,

Min turmentas sonĝoj kaj