Hohlov Nikolao
«La tajdo»

Je la venko de la bravaj koroj,

De ekstere restis vi la sama,

En pejzaĝoj, bildoj kaj koloroj:

Buklaj pinoj, poploj kaj tilioj,

Kaj sekalaj kampoj kiel maro,

La ĉielo en paletaj strioj

Ĝis la denta rando de l’ arbaro;

En majesta fluo la riveroj

Larĝe siajn disetendas bordojn

Kaj kolosaj montoj en fiero

Mute gardas kontinentajn pordojn …

– – – –

Ofte, ofte havas mi minutojn

De malĝojo, tremas kaj sopiras,

Tiam sentas mi la salajn glutojn

Kaj la brusto tre profunde spiras:

Tiam ĵetas sin sur la genuojn

Al piedoj viaj peka filo,

Ĉirkaŭprenas la truitajn ŝuojn

Kaj la teron kisas en humilo …

V a r s o v i o, 14. 4. 1925

Vidi la bluan Bosforon

De l’ alta turo Galata …

Veni la maron Marmoran

Dum sunsubiro skarlata …

Kiel fabelan renkonton

Kun ensorĉita princino

Doni al kor' – Helesponton

Ŝipe tramiri senfine …

Kiel digna kaj pala vi aspektis hieraŭ,

Kun la brovoj belformaj de la korva kolor' –

Mi rigardis,