Hohlov Nikolao
«La tajdo»

Zefiro pasas dolĉe parfuma,

En mozaika, kolora gamo

Sternigas foren la panoramo …

     Spiri, spiri

     La aeron -

     Kaj admiri

     La liberon …

Ah, kia ĝojo – tiu vojo tra la val'

Al la lazura, sonvelura pastoral'!

Jen – ĝi brilas, mia luno,

Virgomaska amlucerno,

Nuda mamo el latuno,

Iritilo de l' eterno …

Jen –ĝi trenas, pala torĉo,

Tra l' cipresoj ombran langon –

Kaj la tero sub la sorĉo

Paroksisme verŝas sangon.

Jen – ĝi paŝas, noktulino

Plej alloga, rafinita –

La komenco kaj kulmino

De l' pasio senevita.

Jen – ĝi tiklas kaj sufokas,

Estingante ĉiun honton,

Jen – gi vokas, laŭte vokas:

Serĉu, kaptu kunĝuonton!

Kaj subiĝas la animoj,

Kaj triumfe batas koroj,

Estas for la tagaj limoj,

Kaj ne gardas la honoroj …

Vivajn koroj ligas pare

La magia lumsonato

Por oferi suraltare

Al Eroso kaj Hekato.

Per la flamaj rozkoloroj

Juna virgo amburĝonas,

Kaj anstataŭ la paroloj

Longaj, longaj kisoj sonas …

Ah, – dronante en inspiro