Hohlov Nikolao
«La tajdo»

Nur idealojn vidas kiel celon,

Sed nutras min per krudreala ver'.

Sur montoj kreskas mia sorĉa floro,

Sed en la valoj kuŝas mia pan',

Altiras la animon ĉiu foro,

Sed ankre tenas ĝin la karna man'.

Al ĉiu bel' mi venas tra la tera,

Tra la dolora aŭ ĝuiga prov';

Sen tiu voj' ĝi estus nur nimera,

Tuj paliĝonta post la brila nov'.

Samtiel preĝas mi dum ardaj kisoj

Kaj pliĉastiĝas en volupta trem',

Kaj la anim' la blankon de narcisoj

Ne perdas en frivolo de l’ poem'.

En vintra, frosta, prujna tag'

Sur ĉefa strato de Ljubljano,

Al mi per venenita sag'

Minacis la Amora mano …

Kaj ne mirinde: – la glaci'

Ne ĉion kovras dum la frosto –

Eĉ sub la pelto la graci'

Pensigas pri la Pentekosto.

La viro ofte estas bov'

En remburita vintra pelto;

Kontraŭe, la virina mov'

Nur gajnas pro kaŝita svelto.

Okul' cejana, roza naz',

Papavaj lipoj – jen bukedo!

Eĉ lana ŝtrumpo dum trapas'

Ne multe rabas de l’ piedo.

Kaj se aldoni ke ridet'

(Rideto de ljubljananino!)

Direktis sin al la