Шэкспір Уільям
«Санэты»

Як той акцёр, збянтэжыўшыся, стане,

Згубіўшы ролі вызубранай ніць,

Ці безразважны, ў раззлаваным стане,

Знямее, сіл не меўшы гаварыць, -

Так я замоўк, бо словаў больш не маю,

Якімі надарае нас любоў.

Але ж яна, магутная такая,

Мяне навучыць гаварыць без слоў.

Няхай тлумачыць кніга мову сэрца,

Як абаронца красамоўны мой.

Хай у радочку кожным адгукнецца,

Што варты ўзнагароды я тваёй!

Пачуем пра любоў з нямых радкоў?

Вачыма слухаць вучыць нас любоў!

Твой вобраз, на здзіўленне мастакам,

У сэрцы вока мне маё стварыла.

Жывая рама для яго — я сам.

У ім — выдатная мастацтва сіла.

Каб асалоду мець ад пекнаты,

Спыніцца трэба позіркам на раме.

А вокны ўсе ў маёй майстэрні ты

Зашкліла чараўнічымі вачамі.

Сябруюць нашы вочы між сабой:

Мае цябе нарысавалі ў сэрцы,

А сонца ходзіць праз твае за мной,

Каб на красу тваю лепш наглядзецца.

На жаль, мае рысуюць толькі тое,

Што бачаць, сэрца ж ім пакуль чужое.