Шэкспір Уільям
«Санэты»

Калі пачнеш ты іх чытаць калі,

Ў іх знойдзеш тое, што тваё па праву.

А рэшта дастанецца хай зямлі,

Бо для цябе яна і не цікава.

Табе у вершах прысвячаю я

Усё найлепшае, што мае сэрца.

А абалонка грэшная мая,

Зямля, няхай зямлі і дастанецца.

Ёй — прах і тлен, сядзіба чарвякова,

Табе — любоў майго жывога слова.

Ты для мяне мацунак лепшы мой,

Як дождж, што ніве смаглай дасць напіцца.

Шчаслівы я каля цябе, з табой,

Як сквапны скнара ля сваёй скарбніцы.

Яму уцеха, што багацця шмат,

Але і страх зладзейскае напасці.

А я не толькі быць з табою рад, -

Хачу, каб свет увесь глядзеў на шчасце.

Тады я задаволены зусім,

Калі са мной ты дзеліш асалоду.

Сустрэць я прагну твой пагляд сваім,

Хоць не заўсёды ён дае лагоду.

Так і вядзе няспынна час мяне:

То маю ўсё, то анічога не.

Чаму я не пішу на новы лад,

Не маю ў вершы модных завіхрэнняў?

Чаму мой верш ідзе за радам рад

Без хітрамудрых словаспалучэнняў?