Шэкспір Уільям
«Санэты»

Нам паасобна трэба жыць затым,

Не называць адзінствам дружбу нашу.

Тады, ў разлуцы, будзе ўсё тваім,

Што пра цябе мая любоў ні скажа.

Гарчэй за ўсё, разлука, ты ў жыцці!

Але даюць лятункі нам збавенне,

Каб асалоду мы маглі знайсці

І ашукаць самотныя імгненні.

Разлука надвая нам дзеліць сэрца,

Каб лепш хваліць таго, хто застаецца.

Вазьмі любоў, любімы мой, вазьмі!

Ці будзеш толькі, ўзяўшы, багацей?

Любоў, мой любы, знаная людзьмі,

Твая і так уся была раней.

Калі любоў, любімы, ўся твая,

Ці вінавачу я цябе на тым?

Дакор адзін, мой любы, маю я,

Што пагардзіў каханнем ты маім.

Цудоўны злодзей! Грэх дарую твой,

І нават той, што скрыўдзіў жабрака.

Але любові крыўды, любы мой,

Для нас цяжэй, чым ворага рука.

Любоў маю прашу я аб адным:

— Забі, ды ворагам не будзь маім!

Калі мне ў сэрцы месца не стае,

А захапленне змусту прынясе, -

І маладосць і прыгажосць твае

Даруюць дробныя пахібы ўсе.

Спакуса ходзіць за табою ўслед,

За пекнатой прываблівай