Шэкспір Уільям
«Санэты»

Дык хто ж за гэта адказаць павінен?

Чаму для сэрца выбіты папар

Мог выдацца сядзібай самай вартай

І вочы мкнуцца пад няпраўдай мар

Схаваць ману ганебную упарта?

Відаць, што сэрца пры сляпых вачах

З хлуснёй згубіла свой праўдзівы шлях.

Мая любімая клянецца мне,

Што ўся яна з адной саткана праўды,

Каб, як юнак, паддаўся я мане,

Згадзіўся з тым, што так і ёсць сапраўды.

І мне паверыць хочацца тады,

Што маладым названы ёй не з жарту.

Хоць самыя найлепшыя гады

Мае цяпер і памінаць не варта.

Выходзіць так, што праўды ў нас няма.

Чаму ж не скажам, што яна — схлусіла,

А я — стары? Але ж любоў сама

У летуценнях толькі мае сілу.

Не любіць старасць пералічваць дні,

А недахопы топіць у хлусні.

Не растлумачвай гора ты майго, -

Твая няласка смутку ўся прычына,

Калі ты хочаш пакараць каго,

Дык языком карай, а не вачыма.

Скажы, што любым стаў табе другі,

Ды не глядзі так нежна на другога.

Нашто да гора дадаваць тугі,

Калі ў мяне і