Шэкспір Уільям
«Санэты»

З каханнем я і з вечным супакоем

Цяпер аднолькава спаткацца рад.

Але з дабра бывае нам і ліха:

Ты можаш здрадзіць. Здрада ходзіць ціха.

Я жыў бы так, як ашуканы муж,

Які цябе любіць не перастане.

Кахання цень здаваўся бы яму ж,

Нібыта як сапраўднае каханне.

Не бачу змен у позірку тваім,

У ім няма варожасці ніякай.

Не так, як на абліччы дзе-якім

Накрэслены усіх злачынстваў знакі.

Ты, з ласкі неба, што ад нас вышэй,

На твары маеш пекнаты зіхценне.

Што б ні было на сэрцы, а з вачэй

Заўжды свіціцца яснае праменне.

Красой ты яблык Евы нагадала б,

Каб цнота выгляду адпавядала.

Хто не пакрыўдзіў слабага нічым,

Не назаляў уладаю нікому,

Ўзрушаў хто іншых, сам жа разам з тым

Халодны быў, як камемень нерухомы, -

Той ад жыцця найлепшы мае дар,

Узбагаціць яго сваёй ашчадай,

Той над сабою поўны гаспадар,

Для ўсіх другіх — узор ён і парада.

Належыць лету водар летніх квет,

Хоць кветка тая пацвіце і звяне.