Шэкспір Уільям
«Санэты»

І вочы, што наўчылі пець нямога,

А невукаў — узняцца у прастор,

Мастацтва здольных збольшылі намнога,

У крылле ім далі багата пёр.

А ўсё ж ты мусіш мною ганарыцца:

Мае ўсе творы створаны з табой.

Калі ў другіх твой вобраз прамяніцца,

Дык у маіх — жыве з усёй красой.

І тое, што несамавітасць піша,

Тваёй рукой узведзена на ўзвышша.

Пакуль адзін я піў з твае крыніцы, -

Зіхцелі вершы дзіўнай пекнатой.

Але цяпер ім суджана зацьміцца,

А музе — месца саступіць другой.

Я згодзен: варты вартага і варты,

Але што б іншы ні стварыў пясняр,

Ён толькі аддае, што вінаваты,

Ён доўг дае, а не прыносіць дар.

Калі пачне тваю ён славіць цноту,

Дык, значыцца, крадзе ў тваіх жа дзей.

Красу ён славіць — зноў маленькі клопат:

Прыносіць дар, які ў цябе ж крадзе.

Не думай дзякаваць за «пахвалёны»,

Бо сам сабе заплаціш доўг ягоны.

Я спраняверыўся ў сабе зусім,

Калі падумаю, які мастак

Складае творы з іменем тваім,

Бо не магу зраўняцца з ім ніяк.