Шэкспір Уільям
«Санэты»

Твая душа — як мора шырынёй,

На ім прастор для ўсякіх ветразей:

І карабель ідзе сваёй хадой,

І човен мой не менш рызыкаўней.

Ты толькі можаш зратаваць мяне,

Бо човен мой — нядужы і стары.

А той плыве бяспечна праз віры,

Таго ніяк пагібель не кране.

Калі я згіну ўсё-ткі ў акіяне, -

Мая пагібель праз каханне стане.

Хоць да мяне памрэш ты, хоць пазней,

Калі ў зямлі мае сатлеюць косці,

Ніяк не згасне бляск тваіх вачэй,

Твой вобраз чараўнічай прыгажосці.

Бяссмертным зробіцца тваё імя,

Калі навекі згіну я аднойчы.

Звычайнай будзе могілка мая,

Красе тваёй — усе людскія вочы.

Твой вечны помнік — мой сардэчны верш,

Для нашых дзён, для часу, што настане,

Для тых людзей, з якімі ты жывеш,

Для тых, што прыйдуць пасля іх згасання.

Так, як дыханне з роду ў род ідзе,

Ты будзеш жыць на вуснах у людзей.

Не заручоны з музаю маёй,

Ты можаш быць паблажлівым для тых,

Што кожны твор табе прысвеціць свой,

Благаславення просячы для кніг.