Шэкспір Уільям
«Санэты»

Маю скрышыў адразу скруху.

«Я ненавіджу!» — чую. Ўраз

За тым шчаслівае: «Не вас!»

Душа мая, зямлі ўсёй асяродак,

Чаму прыгон ты церпіш над сабой?

На афарбоўку сцен не шкода сродак,

А што за той фарбованай сцяной?

Чаму на свой прытулак тымчасовы

І не трывалы траціш многа так?

Збіраеш спадчыну ты адмыслова,

Каб больш здабычы меў сляпы чарвяк?!

Узбагачай, душа, сваю скарбніцу, -

Для дзён наступных застанецца скарб,

Хоць з панадворку будзе менш ільсніцца

Нікому не патрэбных, танных фарб.

Тады над смерцю станеш гаспадыняй,

Яе ўся ўлада над жыццём загіне.

Хварэю я. Хвароба ўся — любоў.

Неўтаймаванай смагай паліць сэрца.

Атруты раз пакаштаваўшы, зноў

Яе шукае, п'е і не нап'ецца.

Лячыў хваробу доктар — розум мой, -

Цяпер адмовіўся, бо так і варта:

Якія б лекі ён ні радзіў ёй,

Прымаць іх не згаджаецца упарта.

Як непрытомны я ў такой бядзе,

Без розуму, нібыта утрапёны.

Бадзяюцца і словы абы-дзе,

Ад іх і думкі — ў розныя староны.

Кажу, напрыклад, ты