Шэкспір Уільям
«Санэты»

Ўсе памыляюцца. І я не мепш,

Даруючы табе грахі цяжкія.

Я грэшны сам, і грэшны гэты верш,

Калі не бачыць хібы ён такія.

Цябе я вінавачу на судзе

І на судзе ж цябе абараняю.

Куды любоў і ненавісць вядзе:

Я сам з сабой вайну распачынаю!

Ты абакраў мяне, цудоўны злодзей,

А я цяпер прашу цябе аб згодзе!

Хоць мы ўдваіх з табой дасюль былі,

Адна істота мы ў сваім каханні.

Калі дакор нам выслізне калі, -

Няхай да аднаго мяне прыстане.

Такая доля суджана для нас:

Бягуць асобна нашы каляіны.

Нас пазбаўляе асалоды час,

Крадзе ў кахання светлыя хвіліны.

Не разумею, ў чым мая віна,

Чаму любоў хаваць я мушу ў сэрцы?

І ты, каб ганьбу не пазнаць да дна,

Са мной не можаш пры людзях сустрэцца.

Хай так і будзе! Гонар чысты твой,

Як і любоў, - ён разам з тым і мой!

Старым бацькам уцеху сын дае,

Упэўненасць дае ў юнацкай сіле.

Так і мяне ўсе вартасці твае

На