Шэкспір Уільям
«Санэты»

З іх абыякасцю, да слёз глухой.

Бывае зайздрасць горш самога ката,

На ўласны скарб забыцца з ёй гатоў.

Зайздрошчу ўсім, надзеямі багатым,

На таленты шчаслівым, на сяброў.

Калі ж цябе, у той хвіліне самай,

Згадаю я, дык стану ўраз другім.

Нібы жаўрук перад нябеснай брамай,

Мая душа табе спявае гімн.

За успаміны пра тваю любоў

Не ўзяў бы я багацці каралёў.

Калі на суд маўклівых, горных дум

Я выклікаю дзён мінулых дзеі,

Мяне пякельны агартае сум

Па ўсім, што страцілі мае надзеі.

З маіх вачэй бягуць патокі слёз

За ўсіх, аддадзеных сырой магіле.

Шукаю тых, што ўзяў дачасна лёс,

Што я любіў і што мяне любілі.

Рахунак праглядаючы даўгі,

Жахаюся над ім ад кожнай страты.

І зноў плачу, нібыта за даўгі,

За тое ўсё, за што даваў я плату.

Цябе ж згадаўшы, думаю: «Ізноў

Утраты ўсе ў табе адной знайшоў!»

А сэрцы тых, забраны што нябытам,

Я чую ў сэрцы і ў грудзях тваіх.

Тваё аблічча дзіўнае спавіта