Шэкспір Уільям
«Санэты»

Каб прытуліла да сваіх грудзей,

Каб неба стала для мяне бліжэй.

Я згодзен з тым, што доля мне не маці.

Яна на мне паставіла пячаць:

Прымусіла цяжкой штодзённай працай

Для існавання сродкі зарабляць.

Як фарбавальшчык сам афарбаваны,

Таксама я адзначан рамяством.

Каму пашана, а каму загана

Адным і тым жа выбіта кляймом.

Ты памажы пазбыцца мне хваробы.

Я воцат вып'ю, ўсё, што скажаш ты.

Я не адмоўлюся, абы дапамагло бы,

Ад самай найгарчэйшай гаркаты.

Мая любімая! Найлепшай рады

Я дачакаўся б ад тваёй спагады!

Твая спагада і замілаванне

Прыкрыюць след ганебнага кляйма.

Мне абыякавым цкаванне стане,

Пакуль са мною будзеш ты сама.

Твае пахвалы ці твае дакоры

Мне прынясуць патолю або жаль.

Ты для мяне адна ва ўсім прасторы,

Я пры табе, як закаваны ў сталь.

Я ад сябе адкінуў так далёка

Ўсё, што ліслівасць ці хлусня вядзе,

Каб іх і следу не было навокал,

Каб іх не бачыць, не пачуць нідзе.

Пануеш ты адна ў мяне