Шэкспір Уільям
«Санэты»

Калі знайду я адпачынак вечны.

Не шмат чаго для памяці людской

Магла б знайсці ў мяне пры ўсім жаданні,

І мімаволі дапаўняць маной

Табе прыйшлося бы апавяданне.

Любоў тваю каб не запляміць той

Няпраўдай самых шчырых успамінаў,

Імя маё няхай памрэ са мной,

Няхай са мною ляжа ў дамавіну.

Каб не ўпікнуў ніхто цябе затым,

Што з памаўзой кахалася такім.

Мяне раўняць ты можаш да часіны,

Калі пажоўклы ліст адзін за 'дным

З галля таго, дзе хор звінеў птушыны,

Нясе свой жаль над полем нежывым.

Падобны я таксама да змяркання,

Калі шарэе ў захадзе заход,

Калі, як вобраз смерці, ноч устане,

А з ёю змрочных сценяў карагод.

Ва мне ты бачыш полымя згасанне

Пад прыскам юных, перабытых дзён.

І там, дзе меў нядаўна сілкаванне,

У шэры попел пераходзіць ён.

Зважай на ўсё, каб узмацніць любоў,

Пакуль апошні час твой не прыйшоў.

Калі абвесцяць мне прысуд такі,

Які за ўсе на свеце найцяжэйшы,

Хай будуць помнікам маім радкі

Апошняга напісанага верша.