Шэкспір Уільям
«Санэты»

А я, малое, следам па зямлі.

Вярніся ж да таго, хто так чакае,

І пацалуй, як маці, прытулі.

Як толькі здзейсніш ты свае жаданні,

Тады і мне лягчэй на сэрцы стане.

На радасць мне і на пакуту мне

Ва мне жывуць адразу два каханні.

Адно — кабеціна, за ноч цямней,

Другое — друг у ангельскім убранні.

Каб месца даць у пекле мне хутчэй,

Дык ангела ўсё спакушае д'ябал:

Імкнецца аддаліць з маіх вачэй,

Змусціць яго агнём сваіх паглядаў.

Не знаю, хто каго адолеў там,

Але не ангел, мабыць, як здаецца.

Пайшлі, пасябраваўшы, бачыў сам,

Дык ангел трапіў пэўна ў тое месца.

Ці так, ці не — дазнаемся ў той час,

Калі ён з пекла вернецца да нас.

Я ненавіджу! — з вуснаў тых,

Якія створаны каханнем,

Пачуў збянтэжаны мой слых,

Калі знябыўся я дазвання.

Мая каханая тады

Язык адразу прыкусіла,

Бо ён дагэтуль заўсягды

Насіў прыемнасці ад мілай.

Як светлы дзень зганяе змрок,

Нібы якога злога духа,

Маёй каханай язычок